Dagroutes

Je rolt vroeg vanuit Eindhoven de Kempen in, het ochtendlicht glinstert op het chroom terwijl je motor soepel door de bochten danst. In België volg je de slingerende binnenwegen langs stille dorpen, waar dennengeur en stilte elkaar afwisselen. Tegen de middag duik je de Ardense heuvels in, elke bocht opent een nieuw vergezicht en je voelt de motor tevreden grommen onder je. Als de zon zakt boven Vouziers, zet je je helm af, nipt aan een lokaal biertje en weet je: dit is Hoggie-stijl — rust, ritme en de weg zonder haast.

Je vertrekt bij zonsopkomst uit Saint-Martin-du-Mont, de motor ronkt laag terwijl het landschap langzaam wakker wordt. De route voert je langs smalle departementale wegen, tussen glooiende velden en oude stenen dorpen waar de tijd geen haast kent. In de middag doorkruis je de Auvergne, de lucht gevuld met berggeuren en verre echo’s van koeienbellen, terwijl de bochten ritmisch blijven komen. Als La Roche-Blanche in zicht komt en de zon rood zakt achter de vulkanen, zet je de motor stil en glimlach je — dit was weer pure Hoggie-stijl, de vrijheid in volle toeren.

Je verlaat Albi in het eerste licht, de Tarn nog gehuld in nevel terwijl je motor laag gromt over de rustige D-wegen. De route slingert door het ruige landschap van de Midi-Pyrénées, waar elke bocht je dichter bij de bergen brengt en de lucht steeds frisser wordt. In de middag klim je hoger, de weg nauwer, de motor zwoegend maar gretig — tot de toppen van de Pyreneeën zich openen in volle glorie. Als je uiteindelijk Ordino binnenrijdt, de zon laag tussen de bergwanden en de motor nog warm onder je, voel je het besef: dit is Hoggie-stijl op z’n puurste — jij, de machine en de bergen die ademhalen.

Na dagen vol bochten en bergpassen verdien je een rustige dag — en rond Pierrefitte-Nestalas heb je keuze zat. Je kunt je motor even laten afkoelen en zelf richting Lourdes trekken: een plek vol historie, pelgrims en serene sfeer, waar het zachte ruisen van de Gave de Pau bijna meditatief werkt. Of, als de motor alweer begint te lonken, kies je voor een rondrit door de Pyreneeën: over de Col du Soulor en de Col d’Aubisque, een route vol panorama’s, marmotten en eindeloze horizon. Of je nu kiest voor bezinning of bochten, het blijft Hoggie-stijl — rustig, intens, en precies waar jij zin in hebt.

Je vertrekt uit Agen terwijl de ochtendzon glanst op de Garonne, de motor soepel brullend over landelijke D-wegen. Door het hart van de Limousin slingert de route langs velden, bossen en kleine dorpen waar het leven traag en rustig lijkt te verlopen. De bochten zijn vriendelijk, de horizon wijd en open, en de geur van aarde en vers gemaaid gras vult je helm. Tegen de avond bereik je Nedde, de motor nog warm en tevreden, en je voelt dat elke kilometer een stukje vrijheid was dat je in je zak steekt.

Je vertrekt uit Clamecy terwijl de ochtendzon over de Nivernais-vallei glinstert, de motor zacht brullend over kronkelende departementale wegen. Door glooiende velden en langs rustige dorpjes slingert de route noordwaarts, waar het Franse platteland nog altijd zijn tijdloze charme behoudt. Tegen de middag wordt het landschap weelderiger, bossen en kleine rivieren begeleiden je terwijl je richting de Ardennen rijdt. Wanneer je Charleville-Mézières bereikt en de motor stilzet in het historische centrum, voel je de voldoening van een dag vol bochten, natuur en Hoggie-stijl vrijheid.

Je verlaat Charleville-Mézières met de zon laag aan de hemel en de Ardennen nog achter je, de motor gromt rustig over de rustige binnenwegen. Door bossen, velden en langs stille dorpjes kronkel je langzaam richting Nederland, elk dorpje een kort moment van stilte en uitzicht. Naarmate je noordwaarts rijdt, veranderen de heuvels in glooiende polders en bekende landschappen, de rit wordt vertraagd door het plezier van elke bocht. Wanneer je uiteindelijk thuis aankomt, zet je de motor stil, glimlachend — de weg achter je, de vrijheid nog in je hart, precies zoals Hoggie-stijl hoort te voelen.